اول راه
کاش می دانستی
زندگی با همه وسعت خویش
بی تو بی مهناترین واژه ماندن باشد
کاش می دانستی
غم نادیدن تو سنگین است
کاش می دانستی
وسعت قلب ودلم بیشتر از وسعت این ماندن بی فرجام نیست
کاش می دانستی
به نگاهی به کلامی زتو دلخوش باشم
قهر تو زهر من است
کاش می دانستی
غم تنهایی من سنگین است
کاش می دانستی به دلم گفتن این حرف
که بی تو بماند سنگین است
دردی هست واگر نه درمانی همدردی شاید
که تسلایی باشد
بیا یگدیگر را دریابیم که فردادیر است
شاید دیگر از کوچه ما سهراب عبور نکند تا دنبال
اقاقی باشیم
شاید دیگر شب وماه ومهتاب اخوان ثالث را نبینیم
شاید دیگر عشق دیارم شهریار را نبینیم بیا
بی منت ببخشیم که فردا دیر است
همه رفتند جا می مانیم
چند روز است مطالبی می خوانم
که برداشتم این بود که:
گاهی همه می خواهند فرد مهمی باشند
کسی نمی خواهد انسان مفیدی باشد
شاید کمتر انسانی است
که نخواهد به مقام وثروت وجایگاه آرامی دست یابد
ولی چگونه زیستن ورفتن راه مهم است
توکل کنیم راه بر ما آشکار شود روشنایی در نور الهی است
والا پیمودن جاده سخت خواهد بود یا علی
اگر نگذاریم که شیشه های پنجره ی روحمان کثیف شود
در بحبوبه ی امواج توفانی زندگی
هرگز خداوند از برابر دید ما محو نخواهد شد
در این صورت به هرکجا که گام بنهیم ،
سوسوی روشنایی عشق و یاری را همراه خود خواهیم داشت
محکم و استواربر جا بمانیم
| Design By : Pichak |
